Opeens deed hij niet meer mee. 

Één van de meest enthousiaste kinderen die ik ooit in mijn Rots en Watertraining had, zat opeens als een klein rotsje in een hoek.

Verdrietigbozig zei hij: “ ik kan niet zo lang op één been hinkelen!”

(Want dat was wat de bedoeling bij het spel “hanenkamp”.)

En ik snapte meteen waarom hij een rotsje was geworden, dat niet meer mee wilde doen.

Want op het moment dat je zegt “ ik kan ... niet....”, zet je jezelf en je groei vast. 

Je kunt het niet. 

Punt. 

Uit.

En waarom zou je het dan nog doen? 

Je kan het toch niet, dus dat wordt niks. 

Dus doe je het niet. 

En dan is de lol er wel af. 

Zo gaat dat dan zo’n beetje in je hoofd.

En zo.. maak je je eigen gedachte waar.

Je kunt het niet, daarom doe je het niet, daarom kun je het niet. Dus je hebt nog gelijk ook.

Het was hoog tijd voor wat magie!

Ik voegde simpelweg het magische woordje “ nog” aan zijn zin toe .

En toen werd het opeens heel anders.

“Ik kan nog niet lang hinkelen op één been.”

Hij proefde de woorden.

En voelde de ruimte die dat ene, magische woordje gaf.

“ ik kan het nog niet”.... maar ik kan het wel leren, proberen, oefenen! En misschien kan ik het dan over een tijdje beter! Of misschien wel heel goed!

“Wil je het proberen?” vroeg ik hem. Hij knikte, ging staan en hinkelde. Nu al langer dan hij zelf had gedacht.

Heb jij ook een gedachte waaraan je dit magische woordje gaat toevoegen?